Senden Sonra

     Gökyüzümün ışığı,

     Gözlerim gördü. Tanrının ateistini, buzdan zebanisini, iyiyi hiç değil de en kötünün iyisini… Geriye alamadığın zaman kadar uzaksan ilklere, saniye bile çok gelir insana. Bir yazı yazıyorsan ve yazdığın ilk cümle en son paragrafa denk geliyorsa şu an yazdığın kelimeleri yazmak hepsinden de zor oluyor o zaman. Sonunu yazdığım yazının başında seni aramak kadar zor. Evet, gözlerim gördü sonunda seni. Gökyüzümün ışığı, olmayan hayatımın anlamı olmayan en anlamlı şeyi, zamanın ötesi gibi bir yerde yine de sen işte…

     Yağmurumun damlası,

     Hayatın ilk anını hissettiğin zamanı düşündün mü hiç? Hayata doğdum ve hayata öleceğim. Doğduğun anı değil de öldüğün anı hissetmek, sonrasında hiçbir şey hissetmemek yine… Kendi ölümüne yaşamak mı yani? Hissettiğin andan itibaren ölmeye başlamak mı hayat? Olmayan bir şeyi anlatmaya çalışmak mı yoksa? Susarak anlatabileceğin tek şey mi? Cevabı olmayan sorular sormak peki? Çaresizce sorduğun tek bir soru mu yoksa? Hey! Söylesene bir şey, sana diyorum! Hangi sorulmamış sorunun cevabıysan sana sesleniyorum! Gözlerimin görebileceği en uzak yere bakıyorum şimdi de. Gökyüzümün ışığı değil de niye yağmurumun damlası vuruyor hislerime? Sonuma giden yolun çıkmaz sokağında çaresizce yankılanmış birkaç soru işte…

     Toprağımın kokusuyla ateşimin dumanı,

     Son bir cümle bırakmak zordur her sona. Hele ki sonun sonuna gelmişsen cümle de kurtaramaz artık seni. Bakışlarınla anlatmak istersin son çare, çarenin de sonu gelmiştir, anlatamazsın. Yapmak isteyip de yapamadığın her şey gibi bunu da yapamazsın, bakamazsın yüzüne. Yüzü kalmamıştır anlatacak, yüzüne bakacak yüzün de. Kalırsa anıları seninle, bu sefer de sen kalamazsın bir gün. Sığacak bir bedeni de kalamaz anıların, anılarda kalan yüzü de. Biraz toprak kokusuyla biraz da cehennem ateşi belki, belkiyi geçeli çok olmadan hemen önce sensizlikten bensizliğe son bir cümle işte…

     Biliyorum, bir özlemdir seni yaşatacak. Biliyorum, bir sensizliktir beni avutacak. Sonsuzluğu kovalayan sensizliğe yazarken sonumu, biliyorum. Sonum kendi elimden yine sana olacak.

     Gökyüzümün ışığı, yağmurumun damlası, toprağımın kokusuyla ateşimin dumanı…

 

Paylaş
Kerim Çongara Hakkında 9 Yazı
Amaçsız şahsiyet, Normal şartlar altında hayatta kalma yeteneğine sahip bir insan..

İlk yorum yapan siz olun.

Bir Cevap Yazın